چکاوک ها



سیل 1398 در ایران

در روزهای آغازین فروردین 1398  بعد از سالهای خشک و کم باران ، بارانهای سیل آسا در سراسر میهن بارید و سیل های عطیمی به راه افتاد که در استانهای گلستان ، ایلام ، خوزستان ، لرستان ، خراسان شمالی و رضوی و بسیاری از دیگر نقاط کشور آثار مخربی را از خود به جای نهاد :

 

سیل آمد و تمام وطن را خراب کرد           

               آتش نکرد با دل ما آن چه آب کرد

گاهی برای سوختن آتش نیاز نیست    

                 دل را به آب ، می شود ،  آب و کباب کرد

باران که در لطافت طبعش خلاف نیست »   

                 این دفعه در  حوالی ما  انقلاب کرد

  شاید به زعم عده ای از غافلان عصر  

               ما را برای قهر و غضب انتخاب کرد

چندین و چند سال ، همین ابر و آسمان

                لبهای خشک و داغ زمین را جواب کرد

باری زمین به سوگ ترکهای خود نشست  

          دل را رها به  مزرعه آفتاب کرد

تا آن که از طریق مصلحت ذات دوالجلال 

          باران گرفت و چاره  آن  التهاب کرد

از بس که ما به زخم طبیعت نمک زدیم

              باران بدل به دیو شد و پیچ و تاب کرد

صد  شهر وروستای وطن را به کام برد 

            سیل آمد و به کندن و بردن شتاب کرد

طوفان نوح هم که بیاید ز غفلت است 

               لطف خدای را نتوان ، بد خطاب کرد

حالا که سرنوشت ، چنین حکم کرده است 

              باید برای رفع خطر ترک خواب کرد

باید به فکر مردم بی سرپناه   بود 

                باید به نرخ عشق به آنان حساب کرد

 باید گرفت  و سوخت از  این داغ  مشترک       

               زیبنده نیست  هر کس از آن اجتناب کرد

شاید دوباره فرصت عاشق شدن نبود  

             خرم کسی که پای طلب در رکاب کرد

باری ز دوش خسته دلی گر کسی گرفت    

            آنگاه می شود به وی انسان» خطاب کرد .


  دلم از عشق تو پر بود ، خرابش کردی 

  از خودت راندی و با قهر جوابش کردی

 

 یک نفر قدر تو را خواست بداند ، که نشد     

 بخت آمد به سراغت و تو خوابش کردی

 

 عشق می رفت تحول بدهد حال مرا          

  که تو با خاطره ای تلخ مجابش کردی

 

                    سالها رفت و دل تنگ من آرام نشد       

                    حیف از این دل که تو در هجر خود ، آبش کردی

 

                   عشق یکبار در خانه تان آمده بود     

                   تو ندانستی و دیوانه خطابش کردی 

    

                  خواست اقبال بیاید و تو را یار شود       

                  پشت پایش زدی و پا به رکابش کردی

 

                  دیگر ازبخت  دل  خویش چرا می نالی ؟   

                 تو که در کوره ایام کبابش کردی ؟

 

                 بعد از این حادثه حال من وتو خوب نشد

                عمرمان رفت و تو ، تقدیر حسابش کردی !

 


با غزل خوانی تو باد معطر شده است                  

دشت می لرزد و در لاله شناور شده است

 دست در دست بلا عزم سرودن داری            

 دفتر شعر تو آغشته به خنجر شده است

 مشتی از خون خودت را به هوا سر دادی          

 آسمان زخمی آن فوج کبوتر  شده است

عشق از قبل به کار تو خجالت ها داشت            

باز شرمنده قنداقه اصغر شده است

زخمه بر تار کدامین غم عالم زده ای  ؟       

که حریم حرمت وادی م شده است  ؟

تشنه کامان همه با یاد تو سیراب شوند

  لب خشکیده ات از خون خدا تر شده است

مثل گلدان غریبی که کسی آب نداد            

  غنچه هایت همه پژمرده و  پرپر شده است

عصر، هفتاد و دو شمشیر و هفتاد و دو اسب     

راوی هجرت اولاد پیمبر شده است  

صحبت داغ  پسرها و برادرها نیست     

هر که آنجاست غریب  دل مادر شده است

کربلا تا ابدالدهر خجل خواهد ماند        

که لگد کوب همان مردم بربر شده است 

تو شفیع همه عشاق جهانی مولا                    

 وای بر آن  که به آیین تو کافر شده است .

                           


 

 ستاره می چکد از گنبد طلایی تان       

          نشان راه بُوَد ، برق  روشنائی تان

 

همیشه درب حرم روی زائرانت باز     

          به سوی قرب الی الله ،رهنمائی تان

 

دل تمام خلایق به سمت  تان جاری   

             چه افتخار بزرگی بود  گدائی تان

 

کبوتری که  به گنبد نشینی ات آمد  

               تمام بال و پرش می شود هوائی تان

 

اگر ز حال غریبان خسته می پرسی       

        شکسته دل شده اند از غم جدائی تان

 

بزن به زخم همه مرهم کرامت را       

          که معجزات فراوان کند دوائی تان

 

دلیل معجزه تو عصای موسی نیست   

           هزار معجزه دارد دم خدائی تان

 

دل شکسته ام  اذن دخول می خواهد  

            نشسته منتظر اذن ره گشائی تان

 

اجازه هست بیایم دخیلتان بشوم ؟     

             و درد دل کنم از شوق آشنائی تان ؟

 

مباد منفعل و نا امید برگردم      

                 مباد سهم کسی خشم و نئی تان

 

مرا به روضه رضوانیت پناه بده  

               امید بسته ام آقا ، به با وفائی تان !


      برای خاطر دنیا دلم نمی گیرد         

       از این هوای غم آلوده  هم نمی گیرد  

        به عشق آن که گذرمیکنم از این وادی                

       و می رسم به خدا و حرم ، نمی گیرد     

     اگر چه فاصله ، بسیار و راه طولانی است   

     رونده بوی س و عدم نمی گیرد

      مسافری که سبک می رود به سوی وطن  

     ز رنج راه دلش بوی غم نمی گیرد

     چرا  به کوله سنگین خویش می نازد    

      نشسته ای که قدم از قدم نمی گیرد ؟

     کسی که شوق سفر را به طالعش دارد  

      عبور قافله را دست کم نمی گیرد 

     هوای رفتن اگر کرده ای ، یقین دارم   

      دلت ز جاده پر پیچ و خم نمی گیرد    

     خطر همیشه کمین کرده پشت ، غفلت ها  

      و گرنه زله ها نام  بم نمی گیرد .


  کاش باشی و به من حال پریشان بدهی   

  پی تاراج دلم باز فراخوان بدهی

  صبح از گوشه ظلمت کده ام سر بزنی

  شب به این کوچه تاریک چراغان بدهی

  گاهگاهی دل این پنجره را باز کنی  

 گر دلت خواست به او مژده گلدان بدهی

 دوست دارم به هوای تو نفس تازه کنم

 به کویر دل من وعده باران بدهی

 گذر تند زمان حال مرا می گیرد

 همتی کن که به این غائله پایان بدهی

 دست تنهایم و تقدیر شتابان پی من

 از کَرَم نیست به او این همه میدان بدهی

 من به امید تو آواره این دشت شدم

 مشکلی نیست که به گرگ بیابان بدهی

 چه شود شور زلیخا به تو القا گردد

 یوسفی را به خطا باز به زندان بدهی

 دل من قابل تقدیم شدن نیست، ولی  

 مانعی نیست اگر سر به خیابان بدهی

 یا اگر مهر قبولی به تمنام زدی 

 از تو زیباست که پاداش فراوان بدهی

میل میل تو ، بفرما که چه باید بکنم

هر چه دارم بستان تا به دلم جان بدهی

حس خوبی است به تو این همه درگیر شدن

 و تو در جان و تنم این همه جولان بدهی

آه ای عشق سرت سبز و سلامت باشد

 تا بیایی و به کارم سرو سامان بدهی .


تا سحر در سر من فکر تو جولان می داد 

     نفس گرم نگاهت به دلم جان می داد

در تو انگار بهاریست که حس باید کرد

     پیش ازین حال دلم بوی زمستان می داد

سالها بود کسی در دل من جای نداشت

     یک نفر داشت به این مسئله پایان می داد

عشق انگار به پابوس دلم آمده بود     

     رونقی باز به این کلبه ویران می داد

تو بگو : گر به رویش باز نمی کردم در 

     چه کسی باز در این واقعه تاوان می داد؟

عشق قانون قشنگی است ولی بی رحم است

     فتنه سازی که به حالم سرو سامان می داد

کاش در آمدنش این همه تاخیر نبود  

     تا به ما خسته دلان فرصت درمان می داد

دلخوشم من به همین سهم پریشان حالی

     پیش از این کاش به من حال پریشان می داد


درد و غم هجران تو تسکین شدنی نیست    

چون موی سپیدی است که مشکین شدنی نیست 

تاثیر نبخشید کسی مثل تو بر من 

در شعر کسی مثل تو تحسین شدنی نیست 

در باغ دلم گل بسیار است ولیکن

یک غنچه این باغچه نسرین شدنی نیست 

بعد تو غزل معنی و مفهوم ندارد 

من شاعر چشم که شوم ؟ این شدنی نیست !

با رفتن تو حال من از عشق به هم خورد 

این  خاطره  ی تلخ که  شیرین شدنی نیست .


تبلیغات

محل تبلیغات شما
موسسه خیریه سگال

آخرین جستجو ها

دفترچه یادداشت مجله فناوری گویا آی تی تور مشهد Her وکیل پایه یک دادگستری و مشاور حقوقی اردشیر امجدی طنینِ باران فروشگاه اینترنتی فایل سپیده "زنانگی های یک زن" آژانس مسافرتی آسمان آبی علی صدا